Filter op
Terug naar overzicht

Blog: Een dans van lepels, geuren en kruiden

Deze keer neemt Concept en experience designer Pim van der Mijl ons mee in de ontmoeting tussen Groningers en Syriërs tijdens een zelfgemaakt diner. Hij schreef al eerder voor ons een blog over zijn project ‘De Voorkamer’. In dit project wordt het integratieproces van nieuwkomers in Nederland gestimuleerd door uit te gaan van hun talenten.

Samen met Hasan en Zakaria rij ik nog snel naar het centrum van Groningen. Een groot deel van de boodschappen is al gedaan, maar het vlees en bepaalde, voor mij onbekende, ingrediënten zijn in Haren niet te vinden. Kruiden, manakishbrood – een plat brood dat veel in de Arabische wereld wordt gegeten, gedroogde jood kaasjeskruidbladeren en arabische koffie. Zakaria gaat zijn lijstje af en haast zich na het betalen naar de auto.

De techniek van het thee schenken.
Terug in Haren. Door de ramen van ‘De Voorkamer’ zie ik acht kookeilanden klaarstaan – Nouraldin installeert het laatste pitje. Op het moment dat Zakaria de ingrediënten op tafel neerzet, komen de eerste gasten binnen. Muhamad staat al klaar, een beetje verlegen, maar vol overgave, serveert hij thee. Hij wil laten zien hoe dat in Syrië gaat – de theepot vijftig centimeter boven het kopje, op het einde beweegt hij de kan naar beneden, in dezelfde beweging stopt hij met schenken. De gasten complimenteren Muhamad en negeren de kleine spetters op zijn arm. De gastheren zijn nu klaar met de laatste voorbereidingen. Hun gasten zitten aan tafel. Zakaria legt hun in het Engels heel duidelijk uit wat de bedoeling is. In Syrië studeerde hij Engels en haalde hij een PhD in song translation. Elk teamlid van ‘De Voorkamer’ maakt een ander gerecht. De gasten sluiten zich als medekok aan bij een van de Syrische teamleden.

Mise en place.
Ter voorbereiding van de taboulehsalade snijdt Mouaz samen met Fanny de peterselie, ui en tomaat zeer fijn. Samer lijkt wat moeite te hebben met de staafmixer, stukjes kikkererwten spatten om zijn oren. Jimmie druppelt met uitgestrekte arm – de spetters ontwijkend – tahini in de pan. Hassan heeft net samen met Marieke de jood kaasjeskruidbladeren verkruimeld boven een pan met licht opgebakken kip in een flinke laag kokend water. Een dans van lepels, geuren en kruiden. Communicatie zonder woorden, het potje zout dat van hand tot hand gaat; communicatie met woorden, verhalen over de gerechten en hun oorsprong.

Uiteindelijk worden alle acht gerechten naast elkaar op tafel gezet. Iedereen schept van alles iets op zijn of haar bordje en neemt plaats op een van de met krullen versierde stoelen, vervaardigd door Samer de ijzersmid. Zakaria en Muhamad helpen met hun beheersing van het Arabisch en Engels, Nouraldin en Hasan met het deelnemen aan het gesprek met Fanny, Victor, Marieke en Eric. Mohammad Mouaz concentreert zich tussen de happen door op het leren van de Nederlandse taal, met hulp van Nathalie. Kopje, bord, pe-ter-se-lie en tomaat. Mohammad is pas 23 jaar en gaat met gretige sprongen vooruit.

Verhalen bij de koffie.
Na de afwas worden de gesprekken voortgezet, begeleid door Arabische koffie en mierzoete thee. Terwijl sommigen het liever hebben over de Nederlandse cultuur, overeenkomsten en nieuwe gedragingen, lichten andere teamleden de sluier op en vertellen over de gruweldaden van het regime van Assad. Er wordt gelachen, maar ook vol verschrikking geluisterd. Er worden telefoonnummers en e-mailadressen uitgewisseld. Ideeën over een barbecue en andere samenkomsten doen de ronde. De koffie raakt op en hier en daar blijft de – misschien, voor Nederlandse standaarden, te zoete – thee staan. Het is twaalf uur, de deuren moeten dicht. Buiten wordt er afscheid genomen. De bezoekers lopen zwaaiend verschillende straten in, op weg naar huis. De teamleden klimmen op de fiets, gezamenlijk volgen ze de lange, rechte weg terug naar het asielzoekerscentrum.

Hoewel sommige teamleden al meer dan zes maanden in Nederland verblijven, betekent de ontmoeting van vanavond voor de meeste van hen, net zoals voor de meeste van hun gasten, het eerste persoonlijke contact met de mensen waar ze binnenkort, echt, in de Nederlandse maatschappij, mee samen zullen leven.

Lees ook de vorige blog van Pim
Aan tafel in ‘De Voorkamer’

Pim van der Mijl

Pim van der Mijl is concept & experience designer, en verkent op welke manier design antwoorden kan bieden op maatschappelijke vraagstukken.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten